Blog Biblioteki IV LO

Okiem bibliotekarki: nie zawsze potrzebujemy smoków Mam teorię. Niepopartą żadnymi badaniami, wykresami ani opiniami ekspertów, ale za to wieloletnią obserwacją czytelników. Przez większą część roku lubimy książki, które pędzą. Muszą się dziać rzeczy. Najlepiej dużo rzeczy. Ktoś kogoś ściga, ktoś odkrywa rodzinny sekret sprzed stu lat, ktoś walczy z przeznaczeniem, smokiem albo seryjnym mordercą. A najlepiej ze wszystkimi naraz. Tymczasem przychodzi lato. Robi się cieplej, dni są dłuższe, a człowiek zwalnia. I nagle okazuje się, że nie zawsze potrzebujemy wielkich bitew, spektakularnych zwrotów akcji i końca świata na trzystu stronach. Czasem wystarczy dobra historia. Taka o ludziach. O ich błędach, marzeniach, stratach i nadziejach. O życiu, które nie jest idealne, ale jest prawdziwe. I właśnie takie książki trafiły ostatnio na nasze półki. To nie są powieści, które będą krzyczeć z regału: „Halo! Jestem sensacją TikToka!” albo „Przeczytaj mnie, a odmienisz swoje życie w siedem kroków”...

Okiem bibliotekarki: młodzież czyta byle co? To usiądźcie, musimy porozmawiać Jest taki gatunek opinii, który ma się świetnie od co najmniej kilkudziesięciu lat. „Młodzież już nie czyta.” Zazwyczaj wypowiadają go ci sami ludzie, którzy narzekają na pogodę, ceny masła, długość wakacji i fakt, że kiedyś wszystko było lepsze. Tymczasem ja codziennie widzę coś zupełnie innego. Widzę uczniów, którzy potrafią czekać kilka miesięcy na premierę kolejnego tomu ulubionej serii. Widzę tych, którzy wpadają do biblioteki „tylko oddać książkę”, a wychodzą z trzema kolejnymi pod pachą. Widzę listy tytułów zapisane w telefonach, na karteczkach i w szkolnych zeszytach. Widzę emocje, kiedy przychodzi długo wyczekiwana nowość. I wiecie co? Młodzież czyta. Po prostu nie zawsze to, co dorośli chcieliby zobaczyć na ich półkach. Nie szukają grzecznych historii. Nie interesuje ich literatura, która ma ich czegoś nauczyć tylko dlatego, że ktoś tak postanowił. Szukają książek, które coś w nich poruszą. Takich, ...

Okiem bibliotekarki: książki dla tych, którzy są zmęczeni światem (i ludźmi też trochę)   Jeszcze kilka lat temu mało kto używał określenia comfort book . Dziś jest wszędzie. Na BookToku, Instagramie, blogach czytelniczych i listach bestsellerów. I trudno się temu dziwić. Bo po latach fascynacji thrillerami, apokalipsami, rodzinnymi traumami rozpisanymi na pięćset stron i bohaterami, których życie przypomina emocjonalny tor przeszkód, wielu czytelników powiedziało po prostu: dziękuję, postoję . Okazało się, że nie zawsze chcemy książki, która nami wstrząśnie. Nie potrzebujemy kolejnego morderstwa na pierwszych dziesięciu stronach ani historii, po której trzeba dojść do siebie przez tydzień. Czasem chcemy po prostu usiąść z książką i poczuć, że świat nie jest aż tak okropnym miejscem, jak próbują nas przekonać nagłówki wiadomości. I właśnie stąd fenomen comfort books. To książki, które nie robią nam coachingu w głowie. Nie próbują przekonać, że wystarczy zmienić nastawienie...

  W bibliotece wydarzyło się coś niebezpiecznego. Przyjechały nowe książki. I jak co roku przeżywam ten sam wewnętrzny konflikt. Z jednej strony wiem, że należy je jak najszybciej opracować, okleić, wpisać do systemu i udostępnić czytelnikom. Z drugiej strony pojawia się bardzo profesjonalna myśl: „A może by tak najpierw przeczytać wszystkie?” Niestety przepisy biblioteczne, zdrowy rozsądek i liczba godzin w dobie skutecznie utrudniają realizację tego planu. Nowości jednak już są. Część wybraliście Wy. Ci sami ludzie, którzy przez cały rok potrafią przychodzić do biblioteki i pytać: – A będzie ta książka? Potem: – A kiedy będzie? A następnie: – A dlaczego jeszcze nie ma? No więc jest. Możecie odwołać poszukiwania. Pozostałe tytuły wybrałam ja, kierując się intuicją, recenzjami, listami bestsellerów i tym tajemniczym bibliotekarskim przeczuciem, które czasem działa lepiej niż algorytmy internetowych księgarni. Przynajmniej tak sobie wmawiam. A wszystko dlatego, że zbliżają się wakac...

  Czy czytanie o morderstwach może być formą relaksu? Miliony czytelników twierdzą, że tak. A biblioteki od lat dostarczają dowodów na niezwykłą popularność kryminałów. Dlaczego tak chętnie zanurzamy się w świecie zagadek, śledztw i fałszywych tropów? 📖 Relaks przy morderstwie Gdyby kosmici postanowili poznać ludzkość wyłącznie na podstawie naszych wyborów czytelniczych, mogliby dojść do dość niepokojącego wniosku. Otóż jesteśmy gatunkiem, który po ciężkim dniu pracy, nauki i codziennych obowiązków najchętniej odpoczywa przy morderstwie. Oczywiście literackim. Chociaż patrząc na popularność kryminałów, czasem mam wrażenie, że jest to szczegół, który warto dopowiadać. Przyznaję się bez bicia – jestem jedną z tych osób. Wieczorem otwieram książkę o zaginięciu, seryjnym zabójcy albo tajemniczej śmierci i uznaję, że właśnie znalazłam idealny sposób na relaks. Nie joga. Nie medytacja. Nie aromatyczna kąpiel. Morderstwo. Tylko na papierze. I najwyraźniej nie jestem w tym osamotniona. „N...

Pisarz, sztuczna inteligencja i mały kryzys egzystencjalny bibliotekarki Kiedy myślimy o pisarzu, często widzimy bardzo konkretny obraz. Kubek kawy. Biurko. Stos notatek. Cisza. Autor wpatrzony w ekran albo kartkę papieru. Od czasu do czasu spogląda przez okno, szukając natchnienia gdzieś pomiędzy chmurami a gałęziami drzewa. Potem skreśla pół strony, zapisuje nową, znowu skreśla i cierpi dla dobra literatury. To bardzo romantyczna wizja. Problem w tym, że do tego obrazka coraz częściej trzeba dopisać jeszcze jeden element. Otwartą kartę z chatbotem. Przyznam się Wam do czegoś. Korzystam z AI. I nie, nie pisze za mnie sprawozdań do biblioteki, nie wypożycza książek i nadal nie potrafi znaleźć egzemplarza, który „na pewno był na tej półce jeszcze wczoraj”. Ale zdarza mi się z nią rozmawiać. Zadawać pytania. Szukać pomysłów. Czasem poprosić o pomoc w uporządkowaniu chaosu, który akurat mam w głowie. I właśnie dlatego z dużym zainteresowaniem obserwuję kolejne dyskusje o sztucznej intelig...